zaterdag 13 december 2008

De start van de mobiele picknicktafel

http://www.mobielepicknicktafel.nl

Najaar 2008 startte het project van de 'Mobiele Picknicktafel' een samenwerking van verschillende organisaties, waaronder de Bijstandsbond en 'Moving Art projects'. Voor het project was subsidie verkregen van het stadsdeel Amsterdam Centrum. De eerste activiteit was op 14 december 2008. Bij de miljonairsfair.

DAARVOOR WERDEN IN 2008 VOORBEREIDINGEN GETROFFEN MET BEZOEKEN AAN HET SPREEKUUR VAN DE bIJSTANDSBOND EN EEN BIJEENKOMST VAN lOESJE. 

MobielePicknickTafel stelt Miljonairfair vragen.

Het kunstproject ‘MobielePicknickTafel’ schoof in samenwerking met de Bijstandsbond op zondag 14 december aan bij de Miljonairfair. Met de ludieke en vreedzame actie “STILSTAAN bij het verschil: Arm/Rijk” vroegen zij aandacht voor de groeiende kloof tussen arm en rijk met teksten als: ‘Wie is het kind van uw rekening?’ ‘Wat levert het U op?’ 'Maakt geld gelukkig?' 'Wat heeft u gedaan om de crisis te voorkomen?' 'In welke crisis verkeert U?' en ‘Was het een rijke dag vandaag?’. Waarom de MPT deze actie heeft gedaan kunt kunt u HIER lezen.

De MPT stond nog niet stil of een groot cordon van politiemannen (in burger en in uniform, met gevaarlijk blaffende honden op de achtergrond) stoof op ons af en met groot vertoon van macht en gebruik makend van intimidatie werden de stilstaande mensen met teksttegels in hun handen weggeduwd, werden armen op de rug gedraaid en werd gedreigd met in hechtenis neming. Zonder enige vraag te stellen over onze motivatie en zonder te vragen of we bijvoorbeeld een toegangskaart hadden (die hadden Noud en Diane op zak!). Het is ongelooflijk maar waar dat dit mogelijk is in een land als Nederland waar vrijheid van meningsuiting een recht is en een verworven goed. Ook hierbij stelt de MPT vragen! 

Artikel uit de MUG januari 2009 van Toine Graus.
Tekst van Piet van der Lende
Foto verslag. Foto's Piet van der Meer en Noud Verhave 'You don't have the right to stand stil' video van Mirella Misi is te zien op Vimeo.


Op de website van de Mobiele Picknicktafel wordt het project als volgt geintroduceerd:

'De Mobiele PicknickTafel' 
een community- art project rondom het thema armoede in de breedste zin van het woord Kunst, Crisis, Armoede & Dialoog
Welkom bij de Mobiele Picknick Tafel (MPT), een omgebouwde groentekar uit de jaren ‘60. Schuif aan voor discussies smoothies, pannenkoeken, poezie, muziek en optredens! De MPT is een project met een unieke mix van kunst, theater, politiek en belangenbehartiging. De MPT is een mobiel platform en gebruikt debat en dialoog, performances, poëzie, spreekuren, informatie en meer om het begrip rondom het thema ‘armoede en crisis’ (in de breedste zin van het woord) te verdiepen. De MPT gaat de straat op strijkt neer op verwachte en onverwachte plekken in de binnenstad van Amsterdam. In mei en juni op alle zondagen op de Nieuwmarkt. Er werd toe gewerkt naar een groot publiek eindspektakel op 21 juni op de Nieuwmarkt: de 'GRAND PICNIC'


maandag 28 april 2008

Reintegratie of dwangarbeid

In een bomvolle zaal - mensen zaten zelfs op de trap - hield het PEL op maandagavond 28 april 2008 haar avond over o.a. het thema: "Re-integratie of dwangarbeid ?" en verder over alles wat maar samenhangt met het krijgen of hebben van een bijstandsuitkering. Het aantal aanwezigen in de kleine bovenzaal van café Wouters aan de Sophialaan te Leeuwarden, werd door diverse aanwezigen ruw geschat als tussen de 60 en 80 mensen...
Het is duidelijk: re-integratie van mensen in de bijstand leeft als thema!

Na een korte inleiding door de avondvoorzitter - de voorzitter van vereniging PEL - was het woord aan de drie gastsprekers.

Theo Veenboer van de Amsterdamse bijstandsbond wees o.a. op het feit dat je bij re-integratie een soort hulpverlener tegenover je krijgt die het per definitie beter meent te weten dan de klant van de soos. Ofwel: je eigen suggesties en ideeën worden op voorhand verworpen...
Dit lijkt wat op mijn "ezelstheorie": wil je dat de ezel vooruit gaat, trek het beest aan de staart en hij gaat vooruit... Anders gezegd: het lijkt dat het soms nodig is het omgekeerde naar voren te brengen van wat je eigenlijk wilt...
Ik vond het heel herkenbaar wat hij op dit punt naar voren bracht.

Rinze Visser, raadslid voor de NCPN in Lemsterland noemde een aantal voorbeelden van klachten waar hij mee te maken had gehad en zei o.a. dat het respect voor mensen in de bijstand dreigt te verdwijnen. Een waar woord: al jaren zijn rechtse partijen en een deel van de pers bezig met een haat-offensief tegen iedereen die van een uitkering afhankelijk is en helaas met succes: in termen van "aanvalsplannen" wordt nu door de overheid gesproken en al jarenlang wordt de sociale zekerheid steeds verder afgebroken, zodat zij is ontaard in sociale onzekerheid...
Over de voortgaande flexibilisering van de arbeid heb ik het dan nog niet eens en over de rol van "europa" hierbij. Wellicht iets voor een andere thema-avond?
Visser noemde ook de verharding in het beleid van de soos in zijn gemeente, waar een samenwerkingsverband bestaat tussen meerdere gemeenten, zodat de mensen niet meer in Lemmer terecht kunnen, maar naar Bolsward moeten, waar de Sociale Dienst zit.
Ik dacht nog: je zult maar met je bijstandsuitkering ergens op het platteland wonen.

Na de pauze toen de drie sprekers een "deskundigenpanel" hadden gevormd om vragen vanuit de zaal te beantwoorden, reageerde Visser op een van de "ervaringsdeskundigen" die haar persoonlijke verhaal had gedaan met daarin o.a. 7 jaar GGZ-ervaring, met o.a. de opmerking: "in zeven jaar dus geen hulpverlener gezien..." En dat is eigenlijk diep-treurig.

Als laatste spreker voor de pauze kwam advocaat mr. Arno van Deuzen aan het woord die voor een klant van hem uit Arnhem een rechtszaak voert tegen in feite dwangarbeid. Zijn cliënt had de keuze bij "verplicht werken voor een bijstandsuitkering" tussen schoffelen van de begraafplaats - waar zijn pas overleden vriendin lag begraven - en tubes lijm inpakken.
Betrokkene had voordat hij in de bijstand raakte, altijd betaald werk gehad, dus geleuter over arbeidsdiscipline en werkhouding ed. was ook niet aan de orde.
Wat uiteraard enorm helpt als voortraject om betaald werk te vinden...
Uiteindelijk werd zijn cliënt weggestuurd vanuit dat "werk" (Presikhaaf Arnhem) en kreeg hij een strafkorting op zijn bijstandsuitkering.
Mr. Van Deuzen vertelde o.a. met behulp van een Power Point Presentatie welke wetsartikelen en bepalingen uit internationale wetgeving en verdragen hij had aangevoerd tegen deze dwangarbeid. Zie voor details de Power Point Presentatie.
Op 21 april jl. was deze zaak in beroep (nadat het bezwaarschrift door de gemeente Arnhem was afgewezen) door de Rechtbank te Arnhem behandeld.
Zie voor de brief van mr. Van Deuzen aan de Rechtbank te Arnhem het PDF-bestand. (Openen met Adobe Acrobat Reader)
De ABVAKABO FNV had naar aanleiding daarvan een persbericht uitgegeven. Het vonnis werd over 6 weken verwacht. Volgens Van Deuzen was de rechter niet erg gevoelig voor de aangevoerde wetsartikelen, maar wel voor het gebrek aan "maatwerk" bij het traject wat zijn klant moest doen.
Van Deuzen kondigde aan dat hij eventueel in beroep ging bij de Centrale Raad van Beroep te Utrecht en als dat niet hielp, bij het Europees Hof.
Een vonnis van het Europees Hof valt dan volgens hem pas in 2009 en 2010 te verwachten. Een zaak van lange adem dus, maar m.i. bittere noodzaak. Er schijnen intussen in Nederland ongeveer 5 min of meer vergelijkbare rechtszaken te lopen, waaronder de zaak van een man uit Vlaardingen. Die zaak wordt gedaan door advocatenkantoor Fischer te Haarlem.
Het laatste wat ik daarvan zag was een bezwaarschrift, dus die zaak zit nog in een pril stadium.

Na de pauze kwam o.a. aan de orde het feit, dat - zoals mr. Van Deuzen opmerkte - dat je bij de soos geen hulpverleners zult vinden. Toch hadden alle drie sprekers m.i. een deel van het gelijk: Theo Veenboer met zijn "hulpverlener" die moet proberen iemand zo snel mogelijk uit de bijstand te werken, Rinze Visser die wees op het belang van organisatie van mensen die met bijstand, re-integratie ed. te maken hebben en mr. Van Deuzen die wees op de juridische weg.

Naar mijn mening zijn zowel politieke organisatie bv. door lid van PEL of ABVAKABO FNV nodig als collectief en voor het individu de juridische weg. Van Deuzen zei op een vraag uit de zaal dat als je van ABVAKABO FNV juridische hulp wenste, de kwestie moest zijn ontstaan nadat je al lid was van de bond. Het verhaal van "je moet eerst een half jaar lid zijn voordat je juridische hulp kunt krijgen" klopt volgens hem niet.
Persoonlijk vond ik het goed van Rinze Visser dat hij het organisatie-principe noemde: ooit wist de toenmalige arbeidersklasse hier na veel strijd veel mee te bereiken. Dat lijken veel mensen nu te zijn vergeten. Het is m.i. een fout om uitsluitend individueel te vechten of uitsluitend collectief. Het is een en/en verhaal.

Vanuit de zaal werden door enkelen ook wat eigen wederwaardigheden met de soos en de re-integratietrajecten verteld en vertelden twee "ervaringsdeskundigen" hun verhaal. Mijn conclusie is dat de klappen en de schade die wordt aangericht op dit moment vooral die mensen betreft die lichamelijk en/of psychisch kwetsbaar zijn. Een verhaal ging over o.a. het "afschatten" van de WAO-uitkering: zelf is men niet anders of gezonder dan vroeger, maar de regels zijn veranderd en plotseling is men weer geheel "arbeidsgeschikt"...
Het andere verhaal ging o.a. over 7 jaar rondmodderen bij de GGZ en uiteindelijk ook naar de Werkacademie moeten. Daar had men betrokkene werk aangeboden bij de soos zelf, bij "frontoffice" met als doel andere mensen op de Werkacademie wat bepraten...
"Ïf you can't beat them, join them" was wellicht bij de Werkacademie de gedacte??
De absurditeit hierbij was dat betrokkene daar dan moest werken "met behoud van uitkering".
Kortom: beoordeel uw eigen bijstandsuitkering en kom ook bij de soos werken?! Betrokkene had nu net weer een uitkering nadat deze december vorig jaar geheel was ingetrokken omdat ze door allerlei (o.a. psychische) omstandigheden had verzuimd op een heronderzoeksgesprek te komen inzake haar eerdere vrijstelling van de arbeidsplicht. Het had tot medio maart 2008 geduurd voor dat ze weer een nieuwe uitkering kreeg en intussen bijna haar huis uitgezet was wegens oplopende huurschulden...

In het nieuwsjournaal van Omrop Fryslân "Hjoed" op 29/4/08 is betrokkene ook nog aan het woord geweest, evenals de voorzitter van het PEL en helaas ook een manager van Fourstar die wat leuterde over "huilende mensen die zo blij waren dat ze weer werk hadden" (over loon repte hij niet) en de onvermijdelijke Aukje de Vries van de VVD die het a-sociaal vond van het PEL "om mensen maar in de bijstand te laten zitten" en meer van dat soort demogogisch gepraat waar de VVD sterk in is. A-sociaal vind ik het echter om mensen te verplichten te werken zonder loon in ruil voor de bijstand.
Dat heet in het jargon: "het verlonen van de uitkering" en ik voorspel dat na de bijstand de WAJONG aan de beurt is omdat alle tekenen daar op wijzen.

Aan het einde van de avond waren alle boekjes die de Bijstandsbond had meegenomen en die niet meer terug hoefden, meegenomen zoals "Het perspectief van de baan", maar helaas ook onze intekenlijst voor de 7 artikelen die op een leestafel lagen. Omdat we niet rijk zijn hadden we een beperkt aantal kopieën neergelegd plus 1 inkijkexemplaar. Iets om de volgende keer anders te organiseren.

Vanuit de zaal gingen hier en daar stemmen op - o.a. van Houvast uit Heerenveen, ook een organisatie voor belangenbehartiging van mensen met een uitkering - om verdere actie. Zelf denk ik dat dit op zich een goed idee is, maar de vorm waarin en wat je dan gaat doen zal nog het nodige denkwerk vergen.
Maar al met al kan het PEL terugzien op een geslaagde avond met een grote opkomst!

Update 2/6/2008: Inmiddels is een groepje mensen aan de slag gegaan - zowel leden als niet-leden - om plannen te maken voor vervolgacties op deze avond.

secretaris PEL

vrijdag 15 februari 2008

Subsidiestromen voor reintegratie en de nul-uren trajecten voor arbeidsongeschikten van de gemeente Amsterdam


Naar aanleiding van dit persbericht heeft de Inspectie van het Ministerie van Sociale Zaken een plotselinge, onaangekondigde inval gedaan bij de Dienst Werk en Inkomen waarbij men eiste dat willekeurige dossiers op tafel gelegd zouden worden om die te controleren. Zij gingen in de kantine zitten aan de Vlaardingenlaan en zeiden: 'kom maar op met die dossiers'. Hierover werden wij gebeld door een medewerker van het DWI op het moment van de inval, die wilde weten wat er bedoeld werd met de zogenaamde 'nul uren contracten'. Men had bij het DWI zelf geen idee. Het bleek te gaan om inschrijvingen in het RAAK-systeem, waar iedereen wordt ingeschreven, waarbij bijstandsgerechtigden op een zorgtraject worden gezet, of althans dat werd ingevuld, waarna men dit moest ondertekenen en verder niets meer hoorde. Wat er nou precies administratief gebeurde, is onopgelost. Wij hebben er daarna niets meer van gehoord. Wij baseerden het persbericht op onze ervaringen op het spreekuur, waarbij we enkele van die uitdraaien uit het RAAK-systeem hadden.  Er is voorzover wij weten niets over in de publiciteit gekomen. 

Piet van der Lende

Persbericht Bijstandsbond

Een vreemde gang van zaken

Subsidiestromen voor reintegratie en de nul-uren trajecten voor arbeidsongeschikten van de gemeente Amsterdam

Volledig arbeidsongeschikten met een bijstandsuitkering moeten in de gemeente Amsterdam staan ingeschreven als werkzoekende bij het Centrum voor Werk en Inkomen. Deze inschrijving wordt vereist omdat op die wijze ESF financiering kan worden gerealiseerd. Dit is in strijd met de regels van het ESF. Een gemeente kan alleen subsidie verkrijgen voor arbeidsgeschikten. Ons is gebleken dat een heel aantal bijstandsgerechtigden die arbeidsongeschikt zijn verklaard door een arts de verplichting is opgelegd om zich in te schrijven als werkzoekende. Dit is onjuist gebruik van ESF-financiering. 
Bijstandsgerechtigden die van alle verplichtingen zijn vrijgesteld worden  bijvoorbeeld toch in een reintegratie-traject geplaatst met als inhoud dat ze zijn vrijgesteld van alle verplichtingen. Een zogenoemd ‘ nul uren traject’ . De betrokkenen zijn verplicht dit traject te ondertekenen. Anders loopt hun uitkering gevaar. Feitelijk gebeurt er dus niets met deze mensen. Wel moeten zij zich inschrijven bij het CWI en zijn dus formeel werkzoekende. Ook zitten zij in een traject en op deze wijze wordt voldaan aan de vereisten van ESF subsidie. Het trajectplan is niet bedoeld voor re-integratie. Het is een ‘zorgtraject’. Maar welke zorg?
Ook komt het voor, dat mensen die arbeidsongeschikt zijn verklaard door een arts weliswaar formeel vrijgesteld worden van de sollicitatieplicht, maar niet vanwege hun arbedidsongeschiktheid, maar vanwege hun afstand tot de arbeidsmarkt, waarmee de suggestie wordt gewekt, dat deze mensen wel arbeidsgeschikt zijn. Ook van deze mensen wordt vervolgens geeist dat zij zich inschrijven als werkzoekende bij het CWI. Deze werkwijze is al geruime tijd aan de gang.
De Bijstandsbond heeft contact gehad met de politiek en met de Dienst Werk en Inkomen en wij hebben vernomen dat het beleid zal worden gewijzigd.

Reeds in september vorig jaar heeft de Bijstandsbond erop gewezen, dat de Dienst Werk en Inkomen van de gemeente Amsterdam arbeidsongeschikten allerlei verplichtingen oplegt, ook als de keuringsarts adviseert hen met rust te laten. De beschikkingen van de DWI en het opleggen van een trajectplan bij mensen die ziek zijn en arbeidsongeschikt leverde bij hen extra geestelijk lijden op en veel angsten frustraties en woede. Wij zijn blij dat uit contacten met de gemeente blijkt dat het beleid nu wel gewijzigd gaat worden.

Voor meer informatie:
Piet van der Lende
020-6181815
020-6898806

Advocaat Marc van Hoof


woensdag 23 januari 2008

Woensdag 23 januari 2008 opname voor MTNL naar aanleiding van de oprichting van Alliantie voor een Rechtvaardig Amsterdam


Dinsdag aan het eind van de middag belde free-lance journalist Rob Zwetsloot, die ook voor MTNL werkt, of ik met hem een nieuwsitem wilde maken. Dan moest ik woensdag naar het Rembrandtplein komen en zou de opname gemaakt worden. Het kon niet ‘s middags want dan zat hij in de Raad Vandaag. Hij hield aan. Ik heb toegezegd. Na enig heen en weer bellen met andere mensen van ARA was het goed. Om 12 uur op het Rembrandtplein. Gepraat met Zwetsloot. Dus weer een voorgesprek van wat gaan we opnemen. Uitwisseling van argumenten. En een korte opname gemaakt, wat is het ARA, hoe groot is de werkloosheid in Amsterdam, gaan jullie ook actievoeren, waarop ik eerst antwoordde we gaan dat op de plenaire vergadering bespreken, ja maar zei hij, die vergadering is donderdag, en de uitzending is ook donderdag.

Dit moet over, dus hij herhaalde zijn vraag gaan jullie ook actie voeren. Ik bedacht ter plaatse dat van de grote armoedeconferentie had ik al gezegd, dat we een manifest hadden dat individuen en organisaties op onze website kunnen ondertekenen en dat we daarmee de boer opgaan. Hij vroeg ook nog richten jullie je op de politiek. Ik zei niet alleen, we willen nadrukkelijk ook andere maatschappelijke organisaties benaderen.

Vergeten te noemen welke organisaties in het initiatief zitten, maar hij zei dat er een korte tekst vooraf wordt ingesproken. Ik moest het manifest vasthouden en dan langzaam naar de camera toe bewegen. Ook moest mijn vertrek gefilmd worden.

Knelpunt is hier dat je ook weer op korte termijn moet reageren en dat je namens een samenwerkingsverband spreekt, en dat de anderen misschien niet bereikbaar zijn, en dat je dan niet kunt overleggen of je wel of niet moet reageren. Daar moet je afspraken over maken en wij zullen ook gevraagd worden te reageren op actuele gebeurtenissen.

De uitzending van MTNL is donderdag tussen 4 en 5 en tussen 5 en 6. En  het zal zondagavond op At5 worden uitgezonden.

Piet van der Lende

dinsdag 22 januari 2008

Roepende in de woestijn of topje van de ijsberg?. Naar aanleiding van de signalering 'Psychiatrische patiënten tot werken gedwongen'


Naar aanleiding van het artikel in Het Parool van 22 januari 2008.

Op het eerste gezicht lijken we een roepende in de woestijn, waarbij de discussie is dat de DWI zegt het zijn incidentele gevallen, en wij zeggen nee, het is structureel. Laat de Bijstandsbond dan maar met bewijzen komen, en dan moeten we de dossiers overleggen. En als het er 40 zijn, dan zeggen ze nog dat het incidentele gevallen zijn, want er zijn 30.000 bijstandsgerechtigden en dan gaat er wel eens wat fout. Maar wij hadden nu ook nog een inhoudelijk argument dat het in het beleid staat, maar dat valt een beetje in het water. In het artikel. Het blijkt echter dat wij in het geheel geen roepende in de woestijn zijn. Een vertegenwoordiger van de Bijstandsbond heeft 20 minuten gepraat met vertegenwoordigers van de afdeling Bezwaar en Beroep, die ook grote kritiek hadden op het strenge beleid. Wij spraken met iemand, die al langer in nederland woont en die jurist is bij bezwaar en beroep, en die zei dat tijdens het het communistisch regime in Tsjechie daar het parasietenartikel bestond, wat inhield dat wanneer iemand 14 dagen werkloos was, dat je dan een parasiet was en dat je dan werd opgesloten in de gevangenis. Ze zei: hier gaan we ook hard die kant op. Het blijkt ook, dat medewerkers van bezwaar en beroep en gesprek hebben gehad met enkele of een groep rechters, waarbij die hun ongenoegen hebben geuit over het zeer strenge beleid van DWI en hun frustratie over hun gebrek aan bevoegdheden om er iets aan te doen, ze hebben geen ruimte om de wet naar eigen inzicht te interpreteren, alles is dichtgespijkerd. Later zei iemand tegen mij maar die rechters opereren niet als belangengroep met een politieke mening, het zal wel een off the record vergadering zijn geweest, informeel. In de wandelgangen.

Al met al is wel duidelijk dat we niet de enigen zijn. Blijft de prangende vraag waarom die mensen nooit iets naar buiten brengen en alles binnenskamers houden. Maar we staan niet alleen en zijn het topje van de ijsberg, die wel in de publiciteit dingen zeggen.

'Psychiatrische patiënten tot werken gedwongen'

Incidenteel, zegt wethouder, maar Bijstandsbond betwist dat

Van een verslaggeefster

Het Parool van dinsdag 22 januari 2008

AMSTERDAM - PvdA wethouder Hennah Buyne heeft de gemeenteraad verkeerd voorgelicht over de eisen die aan psychiatrische patienten worden gesteld. Dat zegt de Bijstandsbond over de brief die de wethouder de gemeenteraad in oktober heeft gestuurd.

Psychiatrische patiënten moeten van de Dienst Werk en Inkomen (DWI) aan bepaalde verplichtingen voldoen om hun uitkering te behouden. Tegen het advies van de keuringsarts in, zegt de Bijstandsbond. Buyne liet in haar brief weten dat het om incidentele gevallen gaat en dat het advies van een arts vrijwel altijd wordt opgevolgd. Mark van Hoof, advocaat van de Bijstandsbond: "Het gaat heel duidelijk niet om incidenten. Mensen hebben altijd nog een passieve sollicitatieplicht. Dat houdt in dat mensen niet zelf naar werk hoeven te zoeken, maar wel aangeboden werk moeten accepteren. Terwijl deze patiënten helemaal geen verplichtingen aankunnen"

De Dienst Werk en Inkomen geeft toe dat het mogelijk is dat incidenteel fouten worden gemaakt. "Het zijn enkele gevallen, op een bestand van ruim dertigduizend mensen die een re-integratieverplichting hebben" aldus een woordvoerder van de dienst.

Van Hoof en de Bijstandsbond menen dat uit verschillende bronnen blijkt dat het om meer gaat dan incidentele gevallen. "In de reactie van de DWI op de bezwaren die mensen indienen, blijkt altijd dat het standaard is niemand van de verplichting te ontheffen werk te accepteren. Ik heb daar diverse voorbeelden van", zegt Van Hoof.
Procederen is een mogelijkheid, maar dat is niet ideaal. Van Hoof: "Deze mensen durven vaak niet eens te procederen. Het brengt ook veel stress met zich, en die kunnen ze niet aan."

De Dienst Werk en Inkomen betwist het standpunt van de bond. "Het kan zijn dat bij de Bijstandsbond het vermoeden bestaat dat psychiatrische patiënten ten onrechte tot werken worden gedwongen, maar onze cijfers zeggen wat anders. Als de Bijstandsbond bewijzen heeft van zijn vermoeden, zijn we daar erg in geïnteresseerd", aldus de DWI-woordvoerder.

Het VVD voorstel bijstandsvrouwen verplicht stage te laten lopen in de ouderenzorg


Dinsdagmiddag 22 januari 2008 op BNR nieuwsradio geweest.

De VVD had voorgesteld, bijstandsvrouwen met kinderen een verplichte werkstage (dus onbetaald) in de ouderen zorg te laten verrichten als zogenaamd alternatief voor het nieuwe voorstel van de regering om bijstandsvrouwen met kleine kinderen maximaal 6 jaar vrij te stellen van de solicitatieplicht. Ik wist omdat ik zondag aan het surfen was geweest dat dit voorstel van de regering eraan zat te komen. Mij werd gevraagd op het VVD voorstel te reageren.

Ik kreeg eerst een voorgesprek met een journalist, waarin hij mij om een reactie vroeg nadat hij mij het nieuws had uitgelegd. Ik had meteen twee argumenten.
Ten eerste werkt het niet als je een willekeurige groep mensen, die daar misschien helemaal geen affiniteit mee hebben en die niet gemotiveerd zijn om in de ouderen zorg te werken en die daar misschien ook helemaal niet geschikt voor zijn verplicht om het toch te doen. Daar zit niemand op te wachten. De werkgevers niet, en de potentiele werknemers ook niet.
Het tweede argument was, dat ik het voorstel van de VVD niet serieus neem, en dat ze als oppositiepartij stemmen proberen te winnen, omdat het sentiment bij een groot deel van de publieke opinie is, pak ze maar aan die klaplopers, zet ze maar aan het werk. De VVD probeert in het kader van de verwildersing in de samenleving een graantje mee te pikken heb ik in de uitzending gezegd.

Ik discussieerde in het voorgesprek ook nog met de journalist over de vraag, of er tekorten zijn in de ouderenzorg, en ik zei dat het met die tekorten wel meevalt. De werkgevers willen nog steeds kant en klare arbeidskrachten, die meteen voluit aan de slag kunnen en ze zijn in werkelijkheid niet bereid wat dan ook in de mensen te investeren. Soms kunnen ze het niet, omdat ze onder concurrentieverhoudingen sterk moeten bezuinigen en op de kosten letten, en soms als ze ruime marges hebben willen ze het niet. In werkelijkheid bestaat er nog steeds een massa-werkloosheid van meer dan een miljoen mensen en dat is al decennia lang hetzelfde, waarbij voor de werkgevers nog steeds niet werkelijk de urgentie bestaat meer te investeren om aan mensen te komen. Die moeilijk vervulbare vacatures worden ook wel vervuld. Kunnen ze in het werklozenbestand niks vinden, dan halen ze kant en klare arbeidskrachten uit het buitenland.

De journalist van BNR zei: maar de werkloosheid loopt terug. Ik zei: dat is onzin, er heerst massawerkloosheid, lees het maar na op onze site. Ik begon over de nuggers, en rekende voor dat er meer dan een miljoen zijn. We hadden het over de cijfers van het CWI. Die zeggen dat er een half miljoen werklozen zijn. Ik zei het CBS hanteert nog lagere cijfers en ik legde uit hoe ze grote aantallen werklozen wegdefinieren uit de statistieken. (Je moet direct beschikbaar zijn, niet in een traject zitten, geen dagscholing volgen, ingeschreven staan bij het CWI, actief op zoek zijn naar betaald werk, volgens bepaalde criteria, etc.)

In de uitzending die om half drie werd opgenomen, bracht ik de eerste twee argumenten naar voren. Ik zei ook nog iets wat daarvoor niet besproken was, nl dat veel bijstandsvrouwen de ervaring hebben dat wanneer ze zeggen: mijn kinderen zijn klein, ik kan geen betaald werk aanvaarden, maar ik kan wel scholing doen, daar heb ik wat aan en daar heeft de maatschappij wat aan, dat dan wordt gezegd je neemt later maar een ongeschoold baantje of een schoonmaakbaantje als de kinderen groot zijn, dat gaan we niet vergoeden.

Ik wilde toe naar de redenering, dat de VVD een voorstel doet, waarbij ze het doen voorkomen alsof het ook in het belang is van de bijstandsvrouwen voor hun ontplooiing, maar dat in werkelijkheid onder dat mom arbeidskrachten worden gedwongen te gaan werken in dead end jobs met slechte arbeidsomstandigheden en beloning, die helemaal geen perspectief bieden en dat de VVD ook niet in de mensen wil investeren. Maar dat kwam er niet uit. De journalist in de uitzending zei, toen ik noemde dat scholing niet wordt vergoed ja, maar dat is nu. Wat ik toen zei weet ik niet meer. In de uitzending die zeer kort was kwamen alleen kort de eerste twee argumenten naar voren.

Evaluatie

Ik had geen goed gevoel bij de uitzending na afloop, want ik bedacht dat ik was afgegaan op de interpretatie van het nieuws door de journalist, en dat niet zeker was dat dit klopte, want ze hebben belang bij tegenstellingen en tegenovergestelde meningen, discussie, spanning en laten misschien dingen weg daarvoor of leggen het op een bepaalde manier uit. En ik bedacht dat ik bij het eerste argument had gezegd dat je niet een willekeurige groep mensen kunt aanwijzen voor specifieke functies, en dat had de journalist gezegd, maar ik dacht klopt het wel, de VVD zal toch wel zeggen dat in zijn algemeenheid die verplichting moet gelden en niet specifiek voor de ouderenzorg, en dat daardoor mijn argument half in het water zou vallen. Ze zullen toch wel begrijpen dat het op die manier een dom voorstel is? Want afzien van het antwoord op de vraag, of de mensen wel geschikt zijn…….

Na vier uur belde Mark op vanuit de auto dat hij het item op de radio had gehoord en dat hij vond dat ik goed reageerde. Ik heb achteraf het persbericht van de VVD opgezocht en het blijkt, dat de VVD wel degelijk de mensen specifiek wil laten werken in de ouderenzorg, waar tekorten aan arbeidskrachten zouden heersen

Het blijkt ook  dat er die dag of de dag ervoor een groot item over dit onderwerp in de Telegraaf gestaan had, dus het breed uitmeten van het VVD persbericht als tegenhanger voor de voorstellen van de regering. En dat BNR nieuwsradio daarop reageerde. Ik wist dat niet, en dacht dat het een klein bericht was ergens in een krant, wat toevallig door een journalist van BNR nieuwsradio naar voren werd gehaald. 

Hoe moet je handelen in dit soort situaties? Het is van het grootste belang dat je niet alleen afgaat op wat de journalist zegt, zijn of haar interpretatie, maar dat je het originele persbericht hebt om te lezen. Er kunnen argumenten of redeneringen in staan, die de journalist in zijn korte samenvatting niet noemt maar die wel belangrijk zijn. Dus je kunt hem vragen het persbericht op te sturen of  je zoekt het zelf op. Je kunt ook vragen in welke krant het bericht heeft gestaan. Dat ga je dan lezen. Maar meestal vraagt men in het voorgesprek een directe reactie. Belangrijk is ook, dat vervolgens het persbericht ook niet kan kloppen. Daar heb ik ervaring mee gehad met een reactie op een persbericht van het ministerie van sociale zaken, ten aanzien van hoeveel klanten in de WWB nou tevreden zijn en het verschil tussen een kwalitatief en kwantitatief onderzoek. Dus als het een persbericht is naar analeding van een rapport en vooral als het persbericht wordt uitgebracht door een andere dan de onderzoeksinstelling, kunnen er nuances wegvallen.


Tweede-Kamerfractie
22-1-2008

VVD wil verplichte werkstage in ouderenzorg voor bijstandsmoeders

Het kabinet wil vrouwen met een bijstandsuitkering vrijstellen van sollicitatieplicht wanneer ze jonge kinderen hebben. De VVD heeft een alternatief.

VVD-kamerlid Stef Blok:  "Dit betekent dat tienduizenden vrouwen en kinderen worden weggezet op het bestaansminimum. Bovendien zijn er enorme personeelstekorten in de ouderenzorg. Tijdens het debat over het rapport van de themacommissie ouderenzorg zal de VVD daarom voorstellen om deze vrouwen een verplichte werkstage aan te bieden in de ouderenzorg. Dat biedt perspectief op een betaalde baan en een stevige aanpak van het personeelstekort in de ouderenzorg."
Blok is van mening dat CDA en PvdA de problemen in de ouderenzorg alleen maar groter maken. Daarom zal hij tijdens het debat over het rapport van de 'themacommissie ouderenbeleid' concrete voorstellen doen om de personeelstekorten in de ouderenzorg aan te pakken:
-In plaats van het afschaffen van de sollicitatieplicht voor bijstandsmoeders met jonge kinderen moet iedere bijstandsmoeder een verplichte werkstage in ouderenzorg  aangeboden krijgen.
-Werken en langer werken moet juist voor vrouwen aantrekkelijker worden: goede buitenschoolse opvang, geen inkomensafhankelijke regelingen die er voor zorgen dat een dag langer werken niet leidt tot een dag extra loon.
-Onmiddellijk de toezegging krijgen dat ZZP-ers in de zorg niet verder lastiggevallen zullen worden met naheffingen loonbelasting en sociale premies, gevolgd door een heldere wettelijke regeling (motie Blok bij begroting SZW).
-Geen automatisch ontslag op 65 jaar bij CAO’s in de zorg maar maatwerk met wederzijds goedvinden. Anders CAO’s niet meer algemeen verbindend verklaren.
-Afspraak met werkgevers in de zorg over gerichte werving en omscholing van oudere werkzoekenden.Er zijn veel werkloze 45-plussers die graag aan de slag willen, maar de kans niet krijgen. De zorg moet juist deze groep benaderen, ook als hun werkervaring in een andere sector ligt.